Γεια, είμαι ο Cliff Weitzman.
Έχω δυσλεξία.
Διαγνώστηκα στην τρίτη δημοτικού. Ήταν η καλύτερη μέρα της ζωής μου.
Πριν από αυτό, στο δημοτικό απλώς προσποιούμουν ότι διαβάζω.
Καθόμουν με το βιβλίο ανοιχτό μπροστά μου και περνούσα το δάχτυλο κάτω από τις λέξεις για να μη νομίζουν οι άλλοι (γονείς, δάσκαλοι, φίλοι, αδέρφια) ότι είμαι χαζός ή τεμπέλης.
Οι κύκλοι ανάγνωσης ήταν εφιάλτης.
Ένα ένα τα παιδιά διάβαζαν. Και η σειρά πλησίαζε όλο και πιο πολύ σε μένα.
Τα χέρια μου ίδρωναν.
Υπολόγιζα τη στιγμή ακριβώς. Και λίγο πριν έρθει η σειρά μου…
Έτρεχα να κρυφτώ στην τουαλέτα.
Το έκανα κάθε φορά.
Μάλλον νόμιζαν ότι έχω θέμα με την ουροδόχο κύστη. Καλύτερα αυτό, παρά να νομίζουν ότι είμαι ηλίθιος.
Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν ο πατέρας μου. Ήταν ο ήρωάς μου.
Ο άνθρωπος που ήθελα μια μέρα να γίνω.
Όλοι τον αγαπούσαν. ΚΙ ΕΓΩ τον λάτρευα. Ήθελα να είναι περήφανος για μένα.
«Cliff, γιατί είσαι τόσο τεμπέλης; Δεν θες να μάθεις να διαβάζεις;»
«ΘΕΛΩ! ΔΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΟΣΟ ΠΡΟΣΠΑΘΩ;!» του φώναξα, με δάκρυα στα μάτια μου.
«Όχι, δεν το βλέπω. Δαπανώ 2 ώρες κάθε μέρα προσπαθώντας να σου μάθω να διαβάζεις. Αγόρασα όλα τα προγράμματα. Σταμάτα να κουνιέσαι και συγκεντρώσου, έστω και μια φορά.»
«Να συγκεντρωθώ; Είμαι πάντα συγκεντρωμένος.»
«Δεν είσαι. Δεν ενδιαφέρεσαι. Ακόμα και η αδερφή σου διαβάζει και είναι 6.»
«Εγώ της το έμαθα! Δεν ήθελα να περάσει τα ίδια.»
Ξέρω όλους τους κανόνες. Όλους. Αλλά όταν προσπαθώ, απλά... δεν λειτουργεί.»
Ονειρευόμουν να διαβάζω.
Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω Πρόεδρος, Επιστήμονας και Pop-Star.
Ήξερα πως για να γίνω αυτό που ήθελα, έπρεπε να μπορώ να διαβάζω.
Γι’ αυτό κουβαλούσα πάντα ένα βιβλίο στο χέρι, φανταζόμενος ότι κάποτε θα μπορέσω να το διαβάσω.
Το βιβλίο που ήθελα να διαβάσω πιο πολύ ήταν ο Χάρι Πότερ.
Αλλά μετά την 20ή φορά που μια βιβλιοθηκάριος με ξυπνούσε επειδή είχα αποκοιμηθεί με το πρόσωπο στην τρίτη σελίδα του βιβλίου, τα παράτησα.
Ευτυχώς ο μπαμπάς μου δεν τα παράτησε ποτέ με εμένα. Ποτέ, ποτέ.
Ο μπαμπάς μου δούλευε πολύ σκληρά όταν ήμασταν μικροί. Σπάνια τρώγαμε όλοι μαζί βραδινό.
Αλλά γι’ αυτό ερχόταν νωρίς σπίτι:
Καθόταν στο κρεβάτι μου και με βαθιά, αργή φωνή, μου διάβαζε Χάρι Πότερ. Τα μάτια μου έλαμπαν. Το λάτρευα αυτό.
Όταν ο μπαμπάς μου δεν προλάβαινε να έρθει σπίτι, ηχογραφούσε τον εαυτό του να διαβάζει Χάρι Πότερ σε κασέτα. Κοιμόμουν ακούγοντας αυτή την κασέτα ξανά και ξανά, με τη φωνή του.
Ήμουν διπλά τυχερός γιατί είχα και τη μαμά μου (γνωστή ως MamaBear). Νοιάζεται πολύ. Και είναι φοβερή στην έρευνα.
Μια μέρα, ίσως στην 1000ή αναζήτηση ή σε κάποιο από τα 100 βιβλία που διάβασε για το θέμα, έπεσε πάνω στη “Δυσλεξία” και σκέφτηκε ότι ίσως έχω αυτό. Με έστειλε για τεστ. Αποδείχθηκε πως ήταν ακριβώς αυτό και είχα και ΔΕΠΥ.
Όταν έμαθα πως έχω δυσλεξία, αναστέναξα βαθιά. «Επιτέλους!», σκέφτηκα, «Δεν είμαι χαλασμένος, δεν είμαι χαζός και σίγουρα ΔΕΝ είμαι τεμπέλης!»
«Τέλεια», σκέφτηκα, «Τώρα ξέρουμε τι πρόβλημα είναι, ας το διορθώσουμε!»
Το να διαβάσω μία πρόταση μου παίρνει ενέργεια όση για τους άλλους να λύσουν στο μυαλό μια διαίρεση 4 ψηφίων. 462/7=…
Μετά από μια παράγραφο κουράζομαι (είναι σαν 10 εξισώσεις στη σειρά),
Μετά από ένα κεφάλαιο; Είναι σαν να λύνω 300 εξισώσεις στο μυαλό μου συνεχόμενα.
Δεν υπάρχει «μετά το κεφάλαιο»· κι αν έβαζα όλη την ενέργεια του κόσμου, θα κοιμόμουν ή θα έκανα λάθη (χωρίς κατανόηση) πριν το τέλος. Πολύ βαριά επεξεργασία.
Το να ακούω, όμως, δεν απαιτεί τόση ενέργεια όσο το να αποκωδικοποιώ.
Ο πατέρας μου βρήκε το κανονικό audiobook για τον «Χάρι Πότερ και τη Φιλοσοφική Λίθο» από τον Jim Dale. Το πήρε για εμένα.
Το άκουσα 22 φορές στη σειρά.
Αυτές οι πρώτες σελίδες που κοιμόμουν στη βιβλιοθήκη; Τις ξέρω απ’ έξω. Και το πρώτο κεφάλαιο. 13 χρόνια μετά.
Δεν σταμάτησα ποτέ να ακούω. Άκουσα όλη τη σειρά, μετά Νάρνια, Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, Game of Thrones, Pillars of the Earth, Atlas Shrugged.
Δεν σταμάτησα να ακούω ποτέ.
Ήταν σαν να κουβαλούσα μια πέτρα 20 τόνων στην πλάτη που με εμπόδιζε να γίνω αυτό που ήθελα. Κάθε πρόταση μου έπαιρνε αιώνες. Τώρα είχα φτερά.
Άρχισα να ανεβάζω ταχύτητα ακρόασης, από 1x σε 1,25x, 1,5x, 2x, 2,5x. Η αλλαγή ήταν σταδιακή, μεγάλωσα με αυτή, και συγκρατούσα κάθε λέξη.
Άκουγα όταν πήγαινα σχολείο με το ποδήλατο. Όταν περίμενα να με πάρει η μαμά μου. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ. Όταν καθάριζα το δωμάτιό μου ή έβγαινα έξω. Ακόμα και στην τουαλέτα.
Έφτασα να τελειώνω 2 audiobooks κάθε βδομάδα. 100 βιβλία τον χρόνο. Το κάνω έτσι 12 χρόνια. Δεν με κουράζει, είναι το αγαπημένο μου κομμάτι της μέρας.
Δεν υπάρχει audiobook για κάθε βιβλίο που σου αναθέτουν στο σχολείο. Το καλοκαιρινό βιβλίο μου στο λύκειο ήταν το «Marly and Me» και δεν υπήρχε audiobook. Έτσι το καλοκαίρι πριν το λύκειο, καθόμουν με τη μαμά μου στο κρεβάτι της και μου το διάβαζε.
Ήμουν σε ειδική τάξη μια ώρα κάθε μέρα σε όλο το λύκειο.
Πειραματίστηκα πολύ. Άρχισα να χρησιμοποιώ τεχνολογία με τρόπο που κανένας ειδικός παιδαγωγός δεν θα μου μάθαινε. Ανέλαβα εγώ όλες τις προσαρμογές και τη μάθησή μου. Ζήτησα βοήθεια και βρήκα τον δικό μου τρόπο μάθησης.
Έκανα σχεδόν όλα τα μαθήματα AP και Honors που προσέφερε το σχολείο, είχα μέσο όρο πάνω από 4,0 GPA και αντιμετώπισα καθηγητές / διοίκηση που πίστευαν ότι η δυσλεξία «είναι μύθος». Αργότερα θα εξηγήσω αναλυτικά τα εργαλεία που χρησιμοποίησα.
Είχα και μερικούς υπέροχους καθηγητές που με στήριξαν απίστευτα πολύ.
Με σκληρή δουλειά (και επειδή έπεισα πολλούς καθηγητές να μου κάνουν εξαιρέσεις), με δέχτηκαν στο Brown University.\Ένα πρόβλημα… Δεν μπορούσα να διαβάσω το βιβλίο για το καλοκαίρι – δεν υπήρχε audiobook.
Με τον ίδιο τρόπο, τα περισσότερα σχολικά βιβλία, βοηθήματα, PDF, email και σελίδες wikipedia δεν έχουν audiobook και πρέπει να διαβαστούν.
Έτσι, κάθισα δίπλα στη μαμά μου στο κρεβάτι της και μου διάβασε το βιβλίο του κολλεγίου. Αλλά η μαμά δούλευε και δεν είχε χρόνο να μου το διαβάσει όλο.
Το βράδυ πριν φύγω για το Brown, για το πανεπιστήμιο, ήμουν μόλις στα 2/3 του βιβλίου.
Δεν είχα άλλη επιλογή, χάκαρα ένα παλιό σύστημα μετατροπής κειμένου σε ομιλία, το ηχογράφησα στο iPhone και το άκουσα στο αεροπλάνο.
Δούλεψε!
Έμαθα μόνος μου προγραμματισμό (περισσότερα αργότερα στο βιβλίο για το πώς το κατάφερα με δυσλεξία) και βελτίωσα το λογισμικό ακόμα περισσότερο.
Πέρασα τα επόμενα 4 χρόνια τελειοποιώντας το σύστημα στο πανεπιστήμιο. Αντί να “σκλαβώνομαι” πάνω στα κείμενα στο θρανίο, έβγαζα 15 γρήγορες φωτογραφίες και τα άκουγα τρώγοντας πρωινό ή πηγαίνοντας για μάθημα με το longboard.
Άκουγα τις 100+ σελίδες ανάγνωσης κάθε εβδομάδας στο τρένο ή στο λεωφορείο προς hackathons. Συχνά ένιωθα πως μόνο εγώ διάβαζα πραγματικά τα μαθήματα στην τάξη.
Σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι μπορούν να σταθούν στο σχολείο και στην κοινωνία χάρη στο Speechify.
Να θυμάσαι: πάνω απ’ όλα, η αποστολή σου είναι να γίνεις αυτό που χρειαζόσουν όσο μεγάλωνες. Τουλάχιστον, αυτή είναι η δική μου.
Με πολλή αγάπη ❤
Cliff Weitzman
